Bir deniz kuruyor gözlerimde, lâkin olmuyor bir gören
Uçmuyor turnalar göklerimde, nerdesin ey yediveren!
Susmaktır acının kor ateşi,benliği eritmek sert kezzapla
Susmaktır kalbimin en kutlu işi, zamana nur veren azapla
Bir eylül rüzgarı içimdeki vurgun,mazisi dışımdaki sabrım
Görünen yalnızlık kalabalığım,kalabalıksa yalnızlığım,
Ellerinde iksirin değdi dudaklarıma,kalbimde boşluk var ah
Bir çağlayan gürler şafaklarıma,gözlerinden her sabah
İsyansız istedi güneş aşkımı,gündüzü kaybettim nice yıllar
Kalem kaderimin noktasında,kader kalemimin ucunda târumar
Ellerim yıldız toplar geceleri,geceleri gözlerim hep miraçta
Vuslat kokusu gelir topraktan, duyarım mukaddes yamaçta
Tufana dönüşür yalnızlığım,simanda sinenin sesiyle yârım
İşaret bir kristal yakaza bende,sürgün ufuklara ağyarım
Gözlerine çizdim umutlarımı,örülür içime bir hicran ağı
Kuşanır evrenin hudutlarımı,sarmalar durur aşk bağı
İşte ben…kaderim “kef”le yazılmış,keder olmuş
Ve ben…”ben”liğin içinde dağılmış,heder olmuş
Ve sen… “sen ey” nidaları gökleri kurşunlarımla delen
Her seferinde rengarenk gökkuşağım,yine sen ey yediveren!