ve sen…sen ey! kaç zaman oldu bilmem,sen buradan giderken çiçeğe durmuş narin ağaçlar,zamansız tipilere tutulmuştu.seni bilmiyorum ama ben üşüyordum.keza şundan eminim ki; bütün bedeniniz buz tutsa da,yüreğiniz sımsıcaktır.ne zaman silkeleyeceksin beni,ne zaman ısıtacaksın?mahzunsun biliyorum,sen ağlıyorsun gökler ağlıyor… ıslak gözlü hayalim! şimdilerde etrafında her söylediğini kutsayan ve her tavrına alkış tutan sevdalıların vardır eminim.uzaksın ya buralardan unuttun değil mi? yoksa hiç bilmiyor muydun? beni acizliğine mağlub olmuş dertli bir söylegân olarak gör.hani bilirsin aciz bülbül, gününü sevgiliye serenatla geçirirmiş.yalnızlığıma son mu verdin sen yoksa yalnızlığın ta kendisi misin? ben sana yâr dedim bir kere, ağyâr diyemem gayrı.bilirsin ki bahar kapıdadır.bahar kapıda olmasına kapıdadır ya ilk midir son mu orasını bilemem işte… kim demiş söz sultanları öldü diye? bir bülbülün ölümü susmaktır gülün karşısında.hoyrat ruhlar oldukça içimde bir yerlerde senin sesin yankılanacak,bilirim.şimdilerde sensizlikte düşe kalka yürüyorum.oysa şimdi zaman,boynu bükük bir ceylan…bakıyor dağ zirvesine yine,hüzünle… içimde mavimsi bir sessizlik, ırmaklarım durgun, bulutlarım çılgın.hasretinden ıslak ıslak toprağa düşmek öylesine zor bana…bir ucu yüreğimdedir hayallerimin, bir ucu da gözlerinde… nice karlar yağdı senden sonra,nice yeller esti…sahte kahramanlara bel bağlayarak beyhude geçti zamanım.her yanım yitik umutlarla kirlendi.bir ikindi sessizliği çöktü dünyama.ve senden sonra ıslak gözlü hayalim,senden sonra umut şehrinin caddelerinden kalabalıklar da çekildi… şimdilerde anlıyorum ki; aşıkların ölümü tek çeşit olmazmış.Yusuf neredeyse, sıla orasıdır bize. ıslak gözlüm,pişmanım, ne olur kan damlatma yüreğimize.ne olur bir gülşenimiz olsun tebessümünde... ağlamayı, hüznü, kimden öğrendik sanıyorsun?ya aşkı?şimdi anlıyorum ıslak gözlü hayalim,şimdi anlıyorum ki “ O, HERŞEYE KÂFİ ” ve sen…sen ey!