Sana yazamadığım onlarca mektuptan yalnızca biri bu. Oysaki ne kadar zormuş acıyı satırlarda anlatmak. 'Aşk' deyip geçivermek varmış diye düşünürken, bisikletinin tekerleğine çomak sokulan çocuk gibi alabora olmakmış meğerse gözlerinin haritasını kağıda çizmek. Ve çarmıha gerilmekle eşdeğermiş 'elveda'nı engelleyememek. Hep son bir kumrudan bahsederdim sana.. Vuruldu. Haramiler oldu katili... Ne kadar da umutluydum aslında, onu bir kez daha görürüm diye... Oysa şimdi yarasalar başucumda, karabasanlar gecelerimi kuşatıyor. Çığlık üstüne çığlık.. Yankıları duvarlarda. Duyan yok. Ter sağanak gibi, ellerim kollarım bağlı.. Öylece bir esaret değil yaşadıklarım. Vebalı bir hücre gibi vücuduma giriyor 'buz' soğuğu duygular... Üşüyorum... Gölgem bile boğmak için fırsat kolluyor.. Kırılıyor parmaklarım, Ölüm bile şarkı ile geliyor... Yüzümü kanla yıkıyorum.. Bütün aynalar seni gösteriyor... Ya da sensizlik gördüğüm; ama farkında değilim. Zavallı bir şehrin akşamından çıkartabildiğim gözyaşını akıtabiliyorum yalnızca gidişine.. elveda!..