Sıfır kilometre bir hayat için yeniden başlıyorum denenmeye… Bunda da mağlup olursam nefse, denenmişlerin sonu olacağım… Mahcubiyetim yaratandan ötürüyse günahlarım gider kaydedilecek… ve sinemden batan geminin mallarıdır bu denip parça parça kopartılacağım… bunu düşündükçe yeniden başlamak ve yeniden yorumlanmak istiyorum…

Zamanın düşleriyle huzuruna gelirken , nasıl düşledin ve neydi eylemlerin dendiği vakit , bendim masivanın şanlı akıncısı diyebildimse ne mutlu bana… ya aksi durumlar varsa vay benim belalı başıma… olumlu düşler kurmaya başlıyorum…hüsnü zan taşımayı düşlerin ilki sayıyorum… ve sui zandan uzağım diyebiliyorsam sıfır kilometre arabayla virajsız yollarda ilerliyorum demektir…

Bol sıfırlı yaşamaktan bıktım artık… kendi kendime söylenip duruyorum… kendimle oluyorum , kendimi buluyorum… arada birileri , bir ileri bir geri çay ya da kahve içmek için yokluyor beni… ne çayın varlığı mutlu ediyor beni ne de dünyalık dostlarım… neden beceremiyorum ki iyilik kurmayı… denizden çıkmış balık gibi soluksuzum… etrafım daraltıyor beni , nefes alamıyorum… susamışlığım var bir şeylere karşı ama bilemiyorum…

Kendimi atmak istiyorum cennetliklerin koyuna… ama nedense hep cehennemlikler yakalıyor beni… nefse esir olan bu benlik mantığı itekliyor… kızgın ateşlerden korkuyor , ama hep nedense ona yaklaşıyor… iki arada bir derede kalan benliğim sahibini ararken , sahibi onu gözetliyor… hani öğretmensinizdir , derse aktif katılımı kusursuz olan öğrencileriniz vardır… fakat bir de bakarsınız ki yazılı yoklamada zayıf not almıştır… öğretmen , öğrencisinin neden zayıf not aldığını , ne gibi olumsuzluklar yaşandığını araştırır… fakat bir neden de bulamaz… sonradan anlar ki o öğrenci kendini ifade edememiştir… ve bu yüzden mutsuzdur… işte bende de o öğrenci mutsuzluğu var…

Ruhumu gözeten ve varlığıma şekil veren , zayıfsam ve acizsem şunu bilmeni isterim ki özüm seninle… ne olur sözlüme iyi not ver… bak disiplin cezasını gerektirecek vakıalarım da yok… sicilim temiz fakat mutsuzum… belki de yazılım iyi olsa neden pekiyi değil deyip yine mutsuz olacaktım… kapitalistlerde nasıl ki mal mülk tatminsizliği varsa bende de böyle bir durumun tatminsizliği var işte…

Ayrıntıya düştüm onulmaz hallerdeyim… aşka gelecekken yollarında yandım kavruldum… derinlemesine yaşayan , derin düşünen hallerin erbabı olmak istiyorum… eriyen kayaların sulara kavuştuğu noktadayım… eriyen kayalara yürüyen adımlarım , soğuk suya yönelen fikrim var… lakin biraz daha bekleyip rüzgar olarak kayaları yontup bünyeme mi alsam bilemiyorum… yine kararım kararsızlıkta kaldı… kuru bir yaprak misali rüzgarında yine savruluyorum… Ey Rabbim Beni Affet!...

Tohum toprağa düştü ve süre işliyor… aşka düşen bir benim bir de sevimli düşlerim… aşık olduğum bana gülümsemesini sunuyor… fakat ızdıraplar yine benimle , niye?... acaba çekilmesi gereken bir çile mi?... yoksa benim vesvesem mi?... yine onulmaz hallere girdim bak çıkamıyorum… Rabbim Beni Affet!...