Yine bir kış gecesi...Baharı son kez yaşadığım sonbaharın tahttan inişiyle zemheriye gün doğdu...Yine yoksulluğu sertac etti kalakalan bir başılığıma... Ağlamayı gözlerime ferman, hayalinin önünde çöküp yalvarmayı dizlerime derman kıldı...Kış mevsimi sıcaklık getirdi yüreğime, zira kış mevsimi seni getirdi...Uzun zaman önceleri öğrenmiştim uzun kış gecelerinin adamı ağlattığını...Şimdi daha iyi anlıyorum neden zamanın mekanı aldattığını... Ve yine zamandan mekandan münezzeh olanın,esirgeyen ve bağışlayan olduğunu kavradığım an uzun zaman önceydi...Şimdi sen hem varken yoksun ama yokken bile varsın ya; işte şimdi daha iyi anlıyorum aynı şehirde farklı solumanın ne demek olduğunu... Uzun zaman oldu sana alışkın olduğun şeyleri yazmayalı...Zira, uzun zaman oldu sana alışkın olduğum şeyleri hissetmeyeli...Penceremden bir kez daha baktım az önce uzun zamandır beklediğim lakin gelmediğin yola... Anlaşılan daha uzun zaman alacak beklendiğin yolun ucundan gözükmen... Farkına vardım farkına varmadan verdiğin mesajın...Gitmelerden sonra “kalan” olan ben, gelmelerden önce “bekleyen” olmalıyım...Özlenmek nasıl duygu onu bilemem ama uzun zamanlar boyu özlemek çok acı...Şimdi seni mi yazmalıyım satırlara yoksa sana mı yazmalıyım satırları...Yahut neden tüm cümlelerin sonu üç nokta...Harflerin manasını yutup içine çeken ne böyle... Neden yok oldu uzun zamandır saltanat süren ünlem! Birçok son aslında birer başlangıç olduğu gibi, bu başlangıç da birçok şeyin sonu aslında...Sana başlamak “ben”i yenip yıkmak aslında...Uzun zamandır savaştığım görünmez düşmanımın cesedine siyah bir karanfil bırakmak gibi sen diyebilmek...Ve şimdi ne mutlu bana ki uzun zaman önce seni gelmeden görmeden bilmeden sevmişim...Uzun zaman alan telaşlarımı sadece seninle yenmişim...Şimdi zamanın bu ulaşılmaz noktasında, seninle muradıma ermişim...Sana sen diyebilmişim uzun zaman sonra... Uzun zaman sonra sana aşkla gelmişim, sana gelirken aşka gelmişim...