Çok uzun zamandır yazmamıştım. Beyaz sayfaları kirletmemişti kalemim ve gözyaşım akmamıştı boşluğa... Bugün o kalem dans ediyor saflığın üzerinde. Damlalar, isyan eder gibiler, temizlemek için aktıkları beyazın saf kalan son noktalarına kurşunu yaydıkları için. Kabullenmiyorum bu durumu, yırtıp atıyorum çürüyen gri sayfayı yeni bir başlangıç umuduyla, gördüklerim beni dehşet içinde bırakıyor...

Diğer sayfalara bulaşan derin izler, umudumu solduran ıslaklık, ben yeniden yazmaya çalıştıkça yırtılan yapraklar, çöp kutusunda biriken hatıralar...

"Yazılamayan bir defter, boşa geçen zaman, zamanda kaybolan bir hayat ve onun intikamı!"
Hışımla kalkıyorum yerimden, fırlatıyorum hayatımı denize... Uçuşuyor sayfalar rüzgârda, süzülüyor hayatım dalgalara doğru, yiyeceği son kazıktan habersiz...

Rüzgâr hızlanıyor birden. Yön değiştiriyor, benimle dalga geçiyor sanki. Parça parça olmuş hayatımın her sayfasını yüzüme çarpıyor. Kalem, pisliğini yüzüme yazıyor bu kez. Gözyaşım siyahı yüzüme buluyor...

Olduğum yere çöküyorum...
Bitmiş bir beden,
Tükenmiş bir kalp...

"Ne yenilgi ama!"