ne de çabuk geçti çocukluğum,mahalle arası dar bir sokakta kaldı...ya o hevesim yok muydu içimde kıpır kıpır eden,o da bir akşamüstü top oynarken kırdığım bakkal camında kaldı... koskocaman sandığım bir delikanlılık vardı ki o da Yılmaz Koleji hocalarımın sayesinde lise sıralarında ve kara değil,beyaz tahtalarda kaldı...”vefa” denilen özlemim vardı bir de... “vefakâr” lise arkadaşlarımda kaldı... “sabrın sonu selamettir” derdim hep, “sabredin” derdim...derdim demesine ya dediklerim orta ikinci sınıfların saf zihinlerinde kaldı... bunlar benden kalanlar,ya dünyadan ne haber? ne güzel yeşil yapraklar vardı ağaçlarda,insanın kanını ısıtan...onlar kalpleri gibi evleri de beton olan insanların apartman sevdalarının ardında kaldı.ve iki mavi vardı benim gözümde.biri yerdeydi,diğeri gökte...gökteki gökdelen denilen perdenin,yerdeki de benden uzak fikirlerin ardında kaldı... bir de insanlık diye bir şey vardı dünyada. “madde” den önce gelirdi hep.ama insanlık bile maddenin ardında saklı kaldı...insanlığı ısıtan muhabbet kıvılcımları vardı gönüllerde.hoşgörü vardı, diyalog vardı samimi düşüncelerde...muhabbet kıvılcımları kıskançlık ateşlerinde yandı, hoşgörü ise gazete köşelerindeki kin ve nefret makalelerinin sonunda bulunan yazarın mail adreslerinde kaldı... işte böyle bir dünyada bile şefkat vardı,merhamet vardı... saçlarımı okşayan müşfik eller,benim için ağlayan nemli gözler, hem öğüt hem de dua dolu sözler vardı...ne müşfik eller kaldı,ne nemli gözler kaldı,ne dualar, ne de öğütler kaldı...hepsi üniversiteyi kazanıp şehirden göçtüğüm vakit memleketimde, annemde kaldı... tüm engellere,tüm manilere karşı göğüs geren biri vardı elbet. sığınacağım,güveneceğim,sesinde sesimi duyacağım,gözlerinden hayata nasıl bakılacağını anlayacağım biri vardı.ahlâk vardı, terbiye vardı,azamet vardı...ahlâk,terbiye,azamet...hepsi uçtu gitti benden,sahibinde kaldı,babamda kaldı... küçüklükten beri kıskançlık değil,sevgi vardı.benim için ilmek ilmek dua dokunan bir tezgahtan çıkan kilimde anadolunun muhabbet desenlerinin kaynaştığı bir ruh vardı...bir kardeşlik vardı kısacası...başlarken el ele tutuşup yürüdüğümüz hayat yolunda,yine el ele bitirmek vardı...eller olsun,sevgi olsun, merhamet olsun,hepsi kayboldu hayal şehrimden...Konya’ya gitti sahibiyle birlikte.orada kaldı,kardeşimde kaldı... ve aşk vardı...Yüceler Yüce’si için çarpan bir çift kalp vardı O’nunla beraberken...üveyk nurları vardı etrafa saçılan... dosttan öte bir hâl vardı aleni görülen...uhuvvet vardı,yürekten alaka vardı...her ne kadar “beraberiz” desek de ayrılırken,o gitti gideli ne aşk kaldı,ne nur kaldı...hasretine dayanamadı gönlüm... kalp,sevgi,aşk...hepsi O’nda kaldı...