Odamdayim...Hava varligini hissettirecek kadar soguk.Oturuyorum...Ne kadar zamandir bilmiyorum.Yine düsünceler içinde boguluyorum.Kim açti süphelerin saklandigi sandigin kapagini.Yoksa yalnizlik mi kilidin sifresi?Beynimin karincalandigini hissediyorum.Pihtilasmis beynimin kivrimlari arasinda kayboluyorum.Uzaktan,çocuklugumun hummali gecelerinin degismez oyuncusu olan hilkat garibesi beliriyor.Bakislarim bulaniyor.Yine oda,yine sessizlik ve soguk... Kaçmak istiyorum...Ama nereye? Ne zamana kadar? Neden? Kimden? Benligimi irgalayan,onu en adi paçavralara çeviren hüsn-ü kuruntularimdan hangi evrenin hangi boyutunda kurtulabilirim. Aç timsahlarin beni sardigini hissettigim an...Evet iste o an muhayyilemi zorluyorum.Beni bu durumdan kurtaracak,aralarindan çekip çikartacak oksayici bir mesih solugu ariyorum.Bulabilir miyim? Cevap yine bir sürü soru...Ardindan da ummanlar dolusu soru isareti.Hep ve sadece ben mi kullaniyorum bu isareti?Neden beni kendimle basbasa birakmiyor? Onu hür fikirlerimden olusturdugum çelik kementlerle yakalasam,Himalayalarin altinda ezsem ve okyanuslarin en derin yerinde sessiz bir çiglikla gömsem yine gelir mi acaba?Bütün bunlara gücüm yeter mi? Bilmiyorum. ilk sonuç: Üsüyorum... Galebe çalmak kuvveti gerektirir.Samson gücünü saçlarindan aliyormus,Heraklit babasi Zeus'tan...Zeus ölünce Heraklit güçsüzdür,saçlari kesilince de Samson.Benim gücüm bitmemeli,tükenmemeli...Çünkü... O güç,büyük kitapta.O'nun söylediklerinde...Iste o büyük kitabin küçük numunesini açiyorum önüme...Ve kafam isik doluyor,içim isiniyor bir anda... Goethe'nin ölürken mirildandigi "isik" bu "isik" olsa gerek diye düsünüyorum... Son sonuç: ceketimi çikariyorum...