dünya küçük sevdalım! hâlâ koca bir okyanustan farksız duran gözlerinde binlerce kez bulup yitirdiğim sevdayı arıyorken,küflü zamanlarda çalan buğulu bir türküye kaptırmışım da seni haberim olmamış... gözlerini dünyanın en yeşil okyanusuna liman yapmıştım ben...sen ise yitip giden bir vapur çığlığına takıp veda gülümsemeni,öylece çekip gitmişsin bu şehirden... bu liman ne ayrılıklar gördü desem yalan olmaz! bilmem farkı ne seninkinin...hani en apansızı desem o da olmaz.çünkü bilirim böyle olmaz ansız gidişler.o gidişlerin hep bir dönüşü ve o dönüşlerin hep bir bekleyeni olur benim bildiğim...oysa sen,gittin dönmezsin.dönsen bile bir gün bil ki beni bulamazsın o yıkık dökük iskelede.emin ol ben de bulamıyorum kendimi...gidişinin ardından gelen ilk büyük dalgaya bırakmıştım kendimi en son...hangi sahile vurdu cismim bilmiyorum... hiç hata yapmaz sanırdım seni,pişman olmaz hiç.hep öyle dimdik duracaksın sanıyordum.ne var ki sen son ana kadar direnmişken yıkıldın,paramparça dağıldın ayaklarımın dibinde.sonra yarım yamalak toplayıp parçalarını gittin.yarım yamalak diyorum,çünkü bir tek gururunu ve başeğmezliğini unuttun buralarda bir yerlerde.yıllar geçse bile vermem sana onları.sen hep öyle gurursuz ve eğik kal gözümde... dünya küçük sevdalım! bir gün başka bir limana demir atarsa gemin,yitip giden bir seher kızıllığında,bende unuttuğun parçaları bulacağını söyler sana yıldızlar... hayaline 17. kurşunu sıktım bugün. 17 zifir geceyi sensiz bağladım anlamsız sabahlara.her sabah uyandığımda,güneş son bakışını gördü gökyüzünde.uyudu,uyandı kentim.mevsimler değişti yarım küremde.bir ben kaldım böyle donuk... 17 gündür sesin eşlik ediyor gece vakti ettiğim dualarıma.rüyalarımda ellerini görüyorum bembeyaz.ne vakit,ne için ağlamak gelse içimden,bir damlasını da sana armağan ediyorum gözyaşımın,aklımca.binlerce kelimeyle birlikte susuyorum ıssız kalabalıklarda.ne yaşıyorum,ne de ölüyorum aslında... bazen alıp sayfalar dolusu seni yanıma,deli gibi koşuyorum dalga dalga karanlığa.bazen de gözümü dikip aldatan ay ışığına,sonsuzluk boyu oturuyorum.zaman geçiyor mu hiç bilmiyorum.gökyüzünü yırtarcasına çığlık attığım zamanları çoktan atlattım.lanetle anmıyorum adını,meraklanma!kızgın,umutsuz sabahlara uyanmıyorum artık.ama artık okşarcasına bakamıyorum bir papatyaya.yıldız sayamıyorum artık geceleri.ve çıplak ayak yürüyemiyorum kızgın kumlarda... 17 gün önce alıp avucuna beni çekip gitmişsin.sensizliğe dayanırdım ama sensizliğe dayanacak bir ben bile bırakmadın ki bana.konuşmayan,dinlemeyen,hiçbir işe yaramayan yüreğine ağır gelirsek sen ve ben;bir yıldız kaydır geceme de elindeki ben ölsün.bu yokluk yaşanmamış olsun.kayıp zamanlara kaçmamış olsun ruhum... yaşama 17 adım geç başlasam ne olur ki...