Gölgelerdeyim...İhanetimin suçluluğuyla gölgelerdeyim...Merhametimin mağrurluğuyla gölgelerdeyim...Ve gölgelerleyim yalnızlığımın sonsuzluğunda... Kimi büyük,kimi küçük.Kimi içim gibi kopkoyu,kimi için gibi apaçık.Kimi kıpır kıpır, dört dönüyor içimde,kimi yılların bilinciyle ağırbaşlı...Bu küçük dünyamda büyük sandığım sorunları,hayatın anlamını bulduğum iki kelimelik sırda çözdük seninle doyasıya harcarken dakikaları... Ve gölgelerdeyim...Ve gölgelerleyim...Kimi zaman üstüme gelirlerdi,karabasan gibi çökerlerdi buhran gecelerde.Meczup aklım çığlıklarla kaçmaya çabalardı boşu boşuna.Ben bir başıma,akılsız erdemsiz,gölgelerle cenk ederdim odanın ortasında. Sonunda yorgun düşen ama zaferle ayrıldığını zanneden bir “ben” olurdu harp meydanından.Gölgeler bilirlerdi ölümden korkmazdım... Kimi zaman en iyi dostlarımdı gölgeler.Saatlerce dinlerlerdi beni.Hiçbir şey sormadan, yargılamadan,öğüt vermeden...Dinlerlerdi beni ve önemli değildi saatler... Şimdi kapıyorum gözlerimi,bir şarkının nakaratı takılıyor ucu bucağı olmayan hayalistanıma...Kimi zaman bir çocuğum,bir müzik kutusu başucumda,oyuncak bebeğimin gözleri saydam; kimi zaman garda bir gencim,yanımda bavulum,hasretin yollarında;kimi zaman ihtiyarım,yorgun,yılgın,bakışlarımda merhamet,alnımdaki her bir çizgide yıllanmışlık... Bu akşam konuşmuyorum gölgelerle,onlar da bana bakmıyorlar...Meraklı gözlerle kağıda düşen damla damla mürekkebin şeklini hıfzediyorlar.Noktanın çizgiye kavuştuğu yerde bekliyorlar beni...Kendim olabildiğim yerde...”Ben”i atabildiğim yerde...Dillerin velleyl okuduğu yerde bekliyorlar beni...Lisan-ı hallerin velasr dediği yerde... Benim gözleri cennet olanım! Benim sözleri zinet olanım! Benim yüreği nimet olanım! Gölgelerdeyim...İhanetimin suçluluğuyla gölgelerdeyim...Merhametimin mağrurluğuyla gölgelerdeyim...Ve gölgelerleyim yalnızlığımın sonsuzluğunda... Gölgelerdeyim ve gölgelerleyim...