kullandım hepsini ne kadar mavi varsa...gökyüzü için kullandım...lakin o kadar kırmızı, siyahlaşmaya meyletmişti çoktan...bir şey değişmedi yani anlıyacağın... acilen, sana olan aşkımı yazabilecek bir hikaye yazarı aranıyor ilanları astım hayalistanımın duvarlarına...ama ne fayda...gök kumsalındaki son mavi de tükendi çoktan...deniz iskelesinin kıyısında denizin mavisini gökyüzünün mavisiyle karıştıran sokak çocuğunun tinerli bakışı sahipsiz kaldı... gök bütün ihtişamını kaybetti...uzaktan "bir ölünün düşürdüğü çığlık" kadar yalnızdı gökyüzü... eskilerde sesler ve insanlar bir ışık gibi gezinir dururdu etrafında. sesler ve insanlar birer yankıydı onda kendini bulan. kalabalıklar içinden, anılardan, geçmişin soğuk yüzünden kaçıp -sakin bir liman- ararken, geride kalan bütün yalnızlığımızın tek sığınağıydı gökyüzü... yine de bizim hayatımız bu yaşamakta olduğumuz...şu "ölsek de yaşamak zorunda olduğumuz" hayattan bahsediyorum...gökyüzüne bakarak acılara doğru cümleler kurduğumuz hayatımız... cümleler...yitirdiğimiz sevdaların üzerine kurulmuş cümleler...lakin başka çare yok! sevda iniltilerini ney gibi dinlemektense diyorum, gökyüzüne sitem yağdırmak daha güzel... acılı bir resim içine hapseder beni...uyarır,uyandırır...üzerime çöken sisli yorgunlukların, karamsar yarınlarından arta kalan bir şiirdir sanki...ne kadar uzağında olduğumun farkına varırım,yanı başımda soluk alıp veren sevdamın...uzağındayımdır, çünkü o sıralar kurduğum düşlerin vebali altında ezilmekteyimdir... girdapları olmayan bir kıta gibiyim,tezatsız ve tek boyutlu...gökyüzü denilen imzasız bir mektub zarfına koyup düşüncelerimi,postacı güvercin beye teslim ettim.o sana getirir bende senden kalanları... mezar taşlarına şiir okumak ne güzel;taşlar ayakta dinler seni...çölde vaaz etmek ise mutluluk! kumlar perestişle ürperir çünkü...peki ya gökyüzü? gökyüzünün mahzenlerinde bizden habersiz yaşayan bir alay misafir var... gideceksin gökyüzü...sen de gideceksin...yıldızların var ya hani...rolünü bitiren aktörler gibi kâh birer birer,kâh beraber dökülecekler o gün...maviliğine adanan hayaller,zaman perdesine belki bir kere bile aksetmeden,sanki bu oyuna hiç katılmayan bir kukla gibi unutulup gidecek... gideceksin gökyüzü...sen de gideceksin...ben de gideceğim...