19 Aralık 2004 Pazar... Saat 19:52... Oğuz Yurdunun kantininde yine bir Lig Tv gecesi... Galatasaray, Denizlispor deplasmanında ve ilk yarı golsüz bitmiş... Senin Adanalı olduğunu öğrendiğimde "belli zaten güneyden olduğun, çok sıcak kanlısın" dememle başladı herşey... Arkasından çay.. Onu takib eden birkaç gece kantindeki masalarda kitap okuma ders çalışma laptopa bakma bahaneleri... "Abi artık yurda dışarıdan gelince gözlerim sizi arar oldu" demen... Ve arkasından Allah adına perçinlenen büyük bir sevda kardeşliği...

Herşey gibi, zaman da akıp gitti... Önce senin yurttan ayrılmaman bir jest,ardından Hasippaşa'da tuttuğumuz ev Allah'ın bir lûtfuydu... Rabbim, beraberken başka başka dersler, ayrıldığımızda başka başka dersler verdi ikimize de... Ki ikimizin de derse ihtiyacı vardı değilmi? Ve fenadan geçip bekaya ulaşmaya ahdettiğimiz günden beri ne mutlu bana, ne mutlu sana, ne mutlu bize...

Yeter mi? Yetmez! Sayfalar dolusu yazsam yine yetmez! Ama bir nazardan korkarım, bir de sırların ifşa olmasından... Ey dost! Sevgi ile yerleştiğin kalbimde, sevgi ile yaşayacaksın ve sevginin yüzüsuyu hürmetine hiç ölmeyeceksin!

Şimdi tarih 28 mart, yer Antalya... Fonda yansımalar grubunun ağıt parçası... Aklımda ve kalbimde sen... Canım Kardeşim Doğum Günün Kutlu Olsun!