Diyecektim ki; Mevsim hazan mevsimi, mevsim gözyaşı mevsimi... Ayrılık mevsimi. Tarifsiz bir hüznün sarmalındayız. Anlatılması zor, ifadesi güç. Fikirler tel tel, düşünceler şerha şerha, duygular buruk buruk...Gözyaşları dökülüyor yüreğimizin üstüne. Acıdan, ayrılıktan haritalar ekleniyor alnımızın çizgilerine... Sararan yapraklar tutunamıyor artık dallarda, rüzgar estikçe savrulup gidiyor her biri bir yöne. Turnalar da geçip gidiyor göğümüzden... Mevsim hazan mevsimi, mevsim kıran mevsimi...Har düşmüş bağlara, bahçelere. Yapraklar üşüyor, yapraklar düşüyor dalından. Turnalar gibi yaprakların da göçü başladı.Hiç bu kadar sahipsiz,hiç bu kadar çaresiz kalmamıştı yeryüzü... Ancak sahipsiz kalmamalı yeryüzü. Hayallerin gerçeğe ulaştığı,rüyaların şehri İstanbul. Özlemler, hayaller ızdırap gayyasında artık...Her ah çekişin içimizde nar oluyor İstanbul... Derin derin sızlıyor yaralarımız ... Yüreğimiz paramparça... Güvercinlerinin öldürüldüğü,defnelerinin sessizce ağladığı günlerdeyiz ey sultan-ı diyar, diyar-ı sultan, İstanbul! Diyecektim ki; Yıllardır yüreklerimizi sıcak ve hilesiz bir sevgiye kilitleyip, ümitle, özlemle geleceğe dair apak düşler kurduk.Sevgiyi,ümidi, güveni, dostluğu, hoşgörüyü, , mutluluğu ve tüm güzellikleri bekledik ölümüne...Ölümü bile... İnsanın çocuk halinde kalalım hep diyecektim.Herşeye rağmen yüreğinde bin ümit taşıyan çocuklar olalım diyecektim... Arzın dört bir tarafına yayılmış ümit şarkıları söyleyelim diyecektim... Hürriyet ve mutluluk şarkıları... Ama diyemedim, çünkü çoktan büyüdüm...