Ben ki şairim, söz mülkünün padişahı
Elif yanına bir lam koymak benim elimde
Hep kulağımda çınlasa da masum bir vav ahı
Mim baş eğer, he ağlar, nun susar benim evimde

 

Ben ki hattatım, cimin aradığı tek ses bendedir
Kehfin, mağarada beslediği firûzedir bedenim
Kaf, en derûnumda dağ dağ sıralanan bir suredir
Öyle ki zaman benim, mekan benim, hattat benim

 

Ben ki şairim, en kuytu yerindeyim zamanın
Gölgelerle aydınlanan rıhtımların eşiğindeyim
Ruhu bir kısrak gibi önde giden anılarımın
Kimbilir kaçının ötesinde, kaçının berisindeyim

 

Ben ki hattatım, zamanın gölgesi karartamaz beni
Sevgi,aşk, dua ve gözyaşı, bende hepsi yazmaktır
Ey şair! Üstün ve esre nasıl konuşturuyorsa seni
Bende konuşmak, elifin tacına cezm kazımaktır